Het woord systeemdynamiek ontleden we deels aan het griekse woord sus-te'ma, te verstaan als een geheel, samengesteld uit verscheidene leden en of delen; een geheel van logisch geordende begrippen. Het andere deel ontleden we aan het woord dunamis, te verstaan als een potentiele macht en of kracht, een dynamiek van stoffelijke en of geestelijke aard.

 

Deze op zich zelf staande ordening wordt hier uitgewerkt als een in en uit zichzelf werkend dynamisch verband. Dit dynamische verband werd van oudsher afgebeeld in een symbool, sum-ballo, eveneens van griekse herkomst en te verstaan als het bijeen werpen, bijeenbrengen van krachten en machten, beginselen en oorzaken in een zinnebeeldig veld van betrekkingen.

 

Systeemdynamiek wordt door ons verstaan als het leren denken en werken in een systeem dynamisch geordend, visueel aanschouwelijk, beeldveld waarin we een geheel van logisch geordende begrippen kunnen doorschouwen.

 

Het bijeenbrengen van beeld en begrip in een geordend en gestructureerd veld biedt aan de Sophia, de wijsheid, weer alle gelegenheid om de oude en de nieuwe kennis van de onbepaalde beginselen in samenhang te denken met de bepaalde oorzaken. Het gaat hier om het coherent en consistent bijeenbrengen van krachten en machten, beginselen en oorzaken, geest en stof.

 

De beginselen dienen we te vinden in het niet aanwijsbare. De oorzaken dienen we te vinden in het aanwijsbare. De herkomst van het niet aanwijsbare kan slechts achterhaald worden door de geest, daar waar de stof de gelegenheid biedt de oorzaken te achterhalen. Geest en stof zijn in dit verband geen duale grootheden, zij dienen verstaan te worden in een polair verband. De beginselen zijn ook in de oorzaken, herkenbaar in het aanwijsbare. Ieder van hen vormt een uiterste bandbreedte van alle zijn en worden.

 

De beginselen worden gezocht door de (be)schouwende wetenschappen, de oorzaken worden gezocht door de voortbrengende wetenschappen. De beginselen betreffen het onbepaalde, het algemene; de oorzaken betreffen het bepaalde, het bijzondere. De beginselen en de oorzaken dienen we analytisch te onderscheiden en synthetisch te beelden in een systeem dynamisch te ordenen verband.

 

Hypothetische pogingen hiertoe vormen het doel en de inhoud van Artes Sophiae.

 

Sophia wordt verstaan als de wijsheid van het meest weetbare, te weten de beginnen en de oorzaken: archai kai aitiai (Aristoteles).

 

Hen te leren kennen, gebiedt ons de mogelijkheden van de menselijke zielekwaliteiten (denken/voelen/willen) opnieuw in ogenschouw te nemen om ze al doende te ontwikkelen binnen het raamwerk en het denkraam van dynagram en diagram.

 

Hier zullen de nodige dynagrammen en of diagrammen over systeemdynamiek verschijnen.