Keltische jaarfeesten


https://sites.google.com/a/artes-sophiae.com/artes-sophiae/bibliotheek/functional-mapping/dynagrammen/praktische-menskunde/jaarfeesten/human-dynamics-keltische-jaarfeesten-vergeten-weten.jpg

1) Samhuinn, (ook Samhain gespeld, uitgesproken als [soo-in])gevierd bij volle maan in november of op 31 oktober t/m 2 november. Samhuinn was het einde van het oude en het begin van het nieuwe jaar en markeerde het begin van de winter. De god Samhuinn begint nu de heersen. Hij doodt het ‘zonnehert’, ontvoert diens vrouw, de godin van de vegetatie en neemt haar mee naar zijn onderaards rijk.[5] De vegetatiegodin heerst hier als godin van de dood over de zaden en de zielen. Zij verschijnt als oude grijze vrouw. (Het beeld van de typische heks, Baba Jaga etc.) Wij kunnen waarnemen dat de natuur voor een groot deel is afgestorven. Bomen trekken zich tot op hun takken terug, kruidachtige planten tot op hun wortelstok. De zon is korter aan de hemel dan de nacht duurt. In de natuur heerst het thema van licht en duister en leven en dood. Het zou een tijd kunnen zijn om oude dingen, die niet meer benodigd worden, los te laten.           

De kerkelijke feestdagen zijn Allerzielen op 1 november en Allerheiligen op 2 november.

2) Alban Arthan = het licht van de beer, ook Yule, winterzonnewende gevierd op 21 of 22 december. Het is het feest van de kortste dag en de langste nacht, vroeger ook de nacht van de moeder genoemd. In deze nacht wordt het zonnekind, het licht, opnieuw geboren, vanaf hier worden de dagen weer langer. Het feest duurt 12 (heilige)  dagen en nachten, hierin kan je het hele jaar terugvinden. Het is een tijd van stilte en naar binnen gaan. En een tijd om alles weg te doen, wat de komst van het licht in de weg zou kunnen staan.

De kerkelijke feestdagen vallen met kerstmis met de geboorte van het kind Jezus Christus op 24 t/m 26 december.

3) Imbolc, het feest van Brighid, gevierd bij volle maan in februari of op 1 en 2 februari. Dit feest markeert het einde van het heerschap van Samhuinn en zijn echtgenote. De vegetatiegodin komt nu veranderd te voorschijn als lichte, witte maagd. Zij werd Brighid genoemd, is identiek met de Ostara van de Germanen en verpersoonlijkt de het leven gevende krachten van het Oosten en de nieuwe ochtend. Waar zij zacht de aarde aanraakt beginnen de sappen te stromen. Voor de mensen was dit een tijd van reiniging, de berk staat hier symbool voor: huis en hof werden met bezems uit berkentakken schoon gemaakt, de mensen dronken berkensap om zich ook innerlijk te reinigen en de nieuwe lente tegemoet te zien. Het is de tijd om alles te koesteren, wat in je slaapt.

Het kerkelijke feest van deze tijd is Maria Lichtmis, gevierd op 2 februari.

4) Alban Eilir = het licht van de vernieuwing en de lente, lente-equinox, gevierd op 21 of 22 maart. Dag en nacht zijn even lang maar het licht heeft steeds meer aan kracht gewonnen en wint nu van de donkerheid. Het is het begin van de lente, de levenskrachten kunnen opnieuw stromen, het is het afscheid van de winter.

Kerkelijk feest: Pasen op de eerste zondag na de eerste volle maan na de lente- equinox.

5) Beltane, (Belenos = heldere god van het licht en het vuur) gevierd bij volle maan in mei of in de nacht van 30 april op 1 mei. De zonnegod Belenos trouwt met de mooie godin van de vegetatie. Het feest werd gevierd als verering van de mannelijke en de vrouwelijke kracht in de natuur en in de mens. Het was een vruchtbaarheidsfeest. Beltane symboliseerde voor de Kelten dan ook het begin van de zomer.

6) Alban Hefin = het licht van de kust, zomerzonnewende, gevierd op 21 of 22 juni. Het is het feest van de macht en de kracht van de zon en de rijkdom van de aarde. De zon staat op het noordelijkste punt van het noordelijke halfrond, dit betekent, dat het de tijd van de langste dag en de kortste nacht aangebroken is. De vegetatiegodin, die herboren is, maagd en bruid was, is nu zwanger. Het is ook het hoogtepunt en tegelijkertijd het einde van het heerschap van de zonnegod Belenos. Dit feest werd net zoals het tegenoverliggende feest van de winterzonnewende 12 dagen en 12 nachten gevierd.

Het christelijke feest is het Sint Jansfeest op 24 juni.

7) Lughnasadh, ook Lammas: Lug is “de stralende met de vaardige hand”, de god van licht en vuur, het feest werd gevierd bij volle maan in augustus of op 1 augustus. Lug brengt nu alles tot rijping, de godin van de vegetatie verschijnt nu als matrone met het hoorn des overvloeds, is de moeder van het koren, de kostwinner van de wereld. De oogst begint. Dit feest is ook al een voorbereiding op de herfst. Er werden 7, 9, 77 of 99 kruiden verzameld, die genezend en beschermend zullen werken.

Het christelijke feest is Maria Hemelvaart op 15 augustus.

8) Alban Elfed = het licht van de herfst/ het licht van het water, herfst-equinox, gevierd op 21 of 22 september. Dit feest is een zonnefeest, de zon staat in het westen op de grens van donker en licht, dag en nacht hebben dezelfde lengte maar het donker wint aan kracht. Het is het tweede oogstfeest in dankbaarheid aan de moeder aarde en haar rijkdom, de oogst wordt hiermee afgesloten. De god van het licht wordt verslagen door de god van de duisternis. Lugh gaat op weg naar de onderwereld. De godin begint haar rust. Het is de tijd voor het terugdenken en overdenken van wat het afgelopen gebeurd is, onze ervaringen en van dankbaarheid voor de oogst van het jaar.

Het christelijke feest is St. Michaël op 29 september.

Klik deze link voor verdiepende informatie omtrent de jaarfeesten


https://sites.google.com/a/artes-sophiae.com/artes-sophiae/bibliotheek/functional-mapping/dynagrammen/praktische-menskunde/jaarfeesten/human-dynamics-viervoudige-godin-2b.jpg
https://sites.google.com/a/artes-sophiae.com/artes-sophiae/bibliotheek/functional-mapping/dynagrammen/praktische-menskunde/jaarfeesten/human-dynamics-viervoudige-godin-2b.jpg
Comments